Yo mensen,
DanthĆ© back in de house. Blijkbaar viel mān schrijfstijl in de smaak, dus hier ben ik weer met een gloednieuwe blogpost. En niet zomaar eentje, neeneenā¦ vandaag was het D-day. De dag waar ik al heel de vakantie naar uitkeek: jetskiĆ«n. Laat dat nu net iets zijn wat mij mega hard ligt.
Alleenā¦
We werden wakker op ons prachtig eiland, of ja dat prachtige stuk was precies niet meer van toepassing.
š§ļø Regen. Zware regen. Vies fataal. Bibi zag zijn jetski-droom letterlijk in het water vallen.
En dan ging de telefoonā¦
Een lief vrouwtje belde ons:
āJetski no possibleā¦ maybe in the afternoon.ā
Ah ja, daās al iets. Hoop is een mooi ding, zeggen ze.
We trokken dan maar richting ontbijt (de loempiaās lagen alweer te dampen) en ondertussen viel de regen nog harder uit de lucht. De regen kwam zo massaal naar beneden dat het leek alsof iemand boven op het dak met een tuinslang stond te lachen. En wij? Wij zaten daar dapper te doen alsof het āgezelligā was. Mijn toast dreef letterlijk van mijn bord, en de fruitsap smaakte ineens heel verdacht naar regenwater. Tropisch ontbijt? Check. Tropisch zwembad erbij? Dubbelcheck.
Mijn bakkes hing ondertussen tot op mān slippers, maar een uur voor de herkansing was ik al on the move naar de receptie. Ongeduldig als altijd. En jawel: GO! Het weer was wat gekalmeerd, en zelfs de zon durfde voorzichtig tevoorschijn komen. De vrouw achter de balie zei wel nog snel:
āVeel plezier, maar hou jullie vast: de golven zijn hoog. Zeer hoog.ā
Bibi: āLetās goooo!ā
Blij als een klein kind met een snoepzak trokken we richting busje. Onderweg ontmoetten we nog wat Australische toeristen eentje zei iets als āMy butthole wonāt fitā en op dat moment wist ik: dit wordt een onvergetelijk avontuur. (Spoiler: dat werd het ook.)
š De spanning stijgtā¦ en de golven ook
Eenmaal aangekomen hing er een rare vibe. Mensen waren gehaast, een beetje gestrest. Iets klopte er niet. Maar goed wij kregen een snelle uitleg, hesen ons in een zwemvest en vlamden het water op.
Eerste bocht, en BAM: die golven waren echt niet normaal.
Zelfs ik, adrenalinejunkie in opleiding, dacht even: āDit is strafbaar volgens gezond verstandā.
Maar ja, Bibi op een jetski = gelukkig mens, dus gassen maar.
šļø Van eiland tot kebab
We maakten verschillende stops op eilanden (vraag me geen namen, ik was vooral aan het genieten).
- Eiland 1: mooi strandje, en een inktvis die levend op mijn schoot belandde (bedankt, Zorian). Beest begon te wandelen, ik te schreeuwen. Apen in shock.
- Stop 2: midden op zee. Plots: zee-eagelsā¦ Massaās. Wild. Vreten geven. Supertof.
- Stop 3: chill eilandje, drankje in de hand, kebab die sneller klaar was dan ik mān zonnebril kon afzetten. Heer-lijk.
Onderweg: eiland in de vorm van een vrouw, eentje in de vorm van een krokodilā¦ of misschien was het gewoon mijn fantasie door de golven. Wie zal het zeggen?
š¬ Plot twist: wilde dolfijnen!
Op de terugweg:
āSTOPPP!ā ā iedereen moest plots de motor stilleggen.
En daar, uit het niets: wilde dolfijnen!
Onze gids:
āSorry, ik kan ze niet roepenā¦ ze zijn geen vrienden van mij.ā
Het waren dus weldegelijk wilde dolfijnen die we tegen gekomen waren. Alles ging zo snel dat er ook geen video beelden van zijn. Maar herinneringen die zijn er wel, want wat is de kans dat je die zomaar tegenkomt.
En toen dachten we: nu is het gedaan.
Maar neen hoor.
Nog geen 5 minuten later:
āSTOPPP!ā
Gids komt langs en zet iedereen zān jetski in sportmodus. Waarom?
In de verte: onweer. En geen klein beetje.
De lucht werd zwart, de zee werd wild, en voor we het wisten zaten we midden in een scene uit Pirates of the Caribbean: Langkawi Edition.
Golven van anderhalve meter, regen pletsend in je gezicht, de wind scheerde je haar er bijna af.
Het was overleven.
Maar we hebben het gehaald.
Iedereen veilig (en nat) terug aan wal de ene al wat charmanter dan de andere, maar we leefden nog.
šø Veilig? Nee. Spectaculair? 100%
Achteraf bekeken was het niet 100% okƩ.
De sfeer vooraf klopte niet, en eigenlijk was het risico te groot.
Maar jaā¦ geld primeert blijkbaar.
Toch: we gaan dit nooit vergeten.
ās Avonds rustig wat gaan eten, en daarna het bed in.
Volledig afgedraaid, volledig voldaan.
Beelden van heel dit avontuur? Niet zo veel.
Tussen de golven ontwijken, dolfijnen spotten en overleven-in-moeilijke-omstandigheden had niemand nog handen vrij voor een camera.
Maar eerlijk? Die herinneringen staan in 4K in mān hoofd gegrift.
Geen filters nodig, geen montage gewoon puur avontuur dat ik nooit meer vergeet.
Soms moet ge het gewoon beleven in plaats van vastleggen.
En da was hem weer, merci aan iedereen die is blijven meelezen tot op het einde; ge zijt echte legendes! š
Hopelijk hebt ge ervan kunnen meegenieten (en misschien af en toe eens gegiecheld tussen het werken door š).
Tot de volgende blogtakeover, of wie weetā¦ zie ik jullie wel op mān jetski-tour 2.0?
Peace out āļø
āDanthe aka jullie favoriete vakantieverslaggever van dienst š
