Onze laatste ochtend in Penang begon… ondersteboven. Letterlijk.
We bezochten het Upside Down House, waar je je dus gedraagt als een soort menselijke yogasok op speed. Alles hangt er ondersteboven: keukens, bedden, wc’s – het voelde een beetje als mijn brein vóór de eerste koffie van de dag.
Maar dus: schoenen uit, camera aan, en wij klimmen en kruipen door dat huis alsof we auditie deden voor een circus.
Zorian in een omgekeerd bed, ik met mijn hoofd in een wastafel, en mijn vader ergens ondersteboven aan een trapleuning – familiegeluk, maar dan in een parallel universum.
Na al dat klimmen en gekke poses trekken – ik heb spieren gevoeld die ik alleen kende van anatomieboeken – was het tijd om opgehaald te worden door onze chauffeur.
En daar begon het volgende avontuur.
Want hoewel ik op vakantie echt geen vrek ben, krijg ik acute jeuk van mensen die een fooi eisen alsof het een mensenrecht is.
Chauffeur: “So you don’t believe in tips, m’dam?”
Ik (met mijn vriendelijkste passief-agressieve oogrol): “Oh, I do. I just don’t believe in begging.”
Driver: boos.
Ik: zen.
Danthé: dubbel van het lachen
Zorian: had de koffers al mee en was er al vandoor.
Papa: al aan het twijfelen of hij zijn portemonnee boven moest halen (heeft hij niet gedaan – teamwork💪).
Dan de luchthaven in. Inmiddels zijn we geoefende reizigers, dus we dropen (pun intended) onze bagage via de self check-in, vlogen door de security alsof we priority hadden (wat niet zo was), en installeerden ons voor onze indrukwekkend lange vlucht van welgeteld 35 minuten.
Ik had amper tijd om mijn riem vast te klikken, een halve rijstcracker in m’n mond te steken en me af te vragen of het vliegtuig wel echt opgestegen was.
En toen: Langkawi.
Tropisch paradijs met strand, jungle en… waarschuwingen. Heel veel waarschuwingen.
Maar allemaal over één enkel onderwerp; Monkey Business !
We slapen de komende dagen in het Berjaya Resort, in een gezellige houten cabana midden in het groen van de jungle met uitzicht op zee.
Klinkt romantisch hè? Tot je overal en constant waarschuwingen krijgt;
- dat je je deur moet sluiten of de apen halen je kamer leeg.
- dat je je ramen moet sluiten met sleutel want de apen zijn slim en kunnen ze open doen
- dat je je schoenen van het terras moet afhalen of de apen gaan er mee aan de haal
- …
Met de kokosnoot in de ene hand en de Pina Colada in de andere komt het hier de komende 3 dagen dik in orde !
In de cabana ben ik dus al even bezig met een soort barricade te bouwen van koffers, slippers en paraplu-stokken voor de schuifdeur.
Ik zie het al voor me vannacht: wakker worden met een brutale makaak op het nachtkastje die mijn tandenborstel vasthoudt als gijzelaar.
Of een brillangoer die mijn mascara heeft gestolen en zich klaarmaakt voor z’n date.
Wish me luck
Kortom: Penang was omgekeerd leuk, de vlucht was een snack en Langkawi voelt nu al als Jumanji op slippers, maar met Pina Colada
