Na de eerste verkenning gisteren waren we klaar voor het echte werk vandaag: de toerist uithangen, zweet negeren en een route afleggen waar zelfs Google Maps “Help” bij zou roepen. We hadden alles strak gepland: vóór de ergste hitte naar Fort Canning Park wandelen, dan hop-on-hop-off met de MRT richting Arab Street en Merlion. Efficiënt, cultureel én haalbaar… dachten we.
Tot de ochtend begon met een bang – of eerder: een bleke blik.
Want Danthemé trok al wit weg bij het ontbijt toen de geur van de dampende noodle soep hem in het gezicht sloeg. En dat terwijl dat ondertussen al ons standaardontbijt is geworden. (Iets met ‘when in Asia…’ maar blijkbaar geldt dat niet voor gevoelige magen.)
“Maag is nog niet wakker,” was de uitleg.
Spoiler: die maag ging ook niet meer wakker worden vandaag. Of toch niet op een gezonde manier.
We vertrokken vol goede moed in de voormiddag. Om 10u al 35 graden, met een gevoelstemperatuur van ‘Wie heeft hier de oven op convectie gezet?’. Bij elke stap werd Danthé witter. Ik dacht eerst nog dat het het licht was… tot hij plots op een straathoek fluisterde:
“Is daar een toilet?”
Wat er niet in ging, kwam er inderdaad wél uit. En wel via de verkeerde uitgang.
Charmant detail: we stonden op dat moment naast een bushokje, met uitzicht op drie gesloten winkels en nul toiletten.
Maar stoer als hij is: “Het zal nu wel beter zijn.”
Haha.
Ha.
Neen.
Bij het volgende winkelcentrum wéér de wc in, met zoveel lawaai dat zelfs de automatische deuren zich ongemakkelijk begonnen te voelen.
En toch: “Ik ga mee, het gaat wel lukken.”
Tot moeder het beu was. In het park kwam het ultimatum:
“Hier op een bankje blijven zitten in de schaduw. Wij gaan wandelen. Jij doet NIETS.”
En toen… luisterde Danthé
Dames en heren, als deze man stilzit, weet je: het is menens.
Wij bezochten dapper Fort Canning en een kruidentuin waarvan ik nu vermoed dat de kruiden eerder geschikt waren om geesten te verdrijven dan mensen te genezen.
Na een halfuur kwamen we terug bij de bank.
Daar zat hij: zwetend, bibberend, wit als z’n kussen en met de blik van een man die net een spirituele ervaring in een openbaar toilet had gehad.
“Het gaat toch niet…”
Goh. Gij meent dat.
Dus missie: Danthe terug naar het hotel.
Via de schaduw. Van toilet naar toilet.
Zelden zo blij geweest met airco en smekend dat de hotel-lift nét snel genoeg ging.
13u30: meneer in bed, met medicatie en een verbod op beweging.
Zorian – die plots extreem verantwoordelijke neigingen ontwikkelde bij het horen van het woord “zwembad” – offerde zich moedig op als ziekenoppas.
En dus trokken de oudjes er alleen op uit.
Wij toerist spelen, maar wel op seniorentempo: 3 rondjes rond de Fountain of Wealth (voor geluk, liefde en hopelijk een werkende maag), nog wat highlights bezocht zoals Merlion, Clarke Quay en Empress place en bij elke 10 meter: een pauze in de schaduw of een frisse drank uit de 7/11.
Moeder zweet normaal gezien niet, maar vandaag gaf ze toe dat ze nat was op plaatsen die we in een familievriendelijke blogpost maar beter niet beschrijven.
18u terug naar het hotel. Uitgedroogd. Geplakt. Verdwaald in eigen t-shirt.
Check op onze zieke: nog steeds even wit als de lakens. Geen sprake van ergens naartoe gaan.
Dus wij met z’n drie op zoek naar eten. Liefst zonder rijst, noedels of visogen.
En oh wat een zegen: een klein westers restaurantje met frietjes, pasta én pizza.
Nog nooit zo gelukkig geweest van gesmolten kaas.
En Danthe? Die kreeg toch iets binnen. Dankzij Grab: een Subway broodje, netjes aan de receptie afgeleverd alsof het een medische noodlevering betrof.
(En we bidden dat het broodje niet dezelfde weg kiest als het ontbijt…)
Morgen hopelijk een gezondere start.
Want deze moederkloek? Die wil haar kuikens weer vrolijk achter zich aan.
Niet dat die kunnen ontsnappen, want eerlijk: niemand wil verdwalen zonder wc in 45 graden.
