Onze laatste dag begon, voor de verandering, niet in overdrive.
Geen dino’s, geen tropische serres, geen kinderen met misselijk hoofdje of smakkende buren.
Gewoon: uitslapen. (Of toch tot een uur dat in België als brunchwaardig telt.)
Na een rustige koffersessie (lees: gevecht met ritsen en wie-wat-waar-zit), checkten we uit rond 10u. Onze vlucht was pas om 21u, de driver kwam ons pas ophalen om 17u30… dus:
Wat doe je als je nog een hele dag over hebt in Singapore?
Juist ja. Shoppen.
En daar bleken we verrassend goed in.
We zwermden als volleerde locals van mall naar mall, vakkundig geleid door onze ondertussen feilloos werkende MRT-navigatie-skills.
✔️ Verzorgingsproducten? Check.
✔️ Parfum dat ruikt alsof je op vakantie blijft? Dubbelcheck.
✔️ Pyjama’s, jeans, t-shirts? Ach kom, plaats genoeg in de koffer (vooral als je je eigen handbagage degradeert tot kledingcontainer).
Uiteraard hielden we het niet de hele tijd vol zonder brandstof:
Koffie was noodzakelijk.
Coconut latte van Luckin Coffee – je krijgt een standbeeld in ons hart.
En de nodige laatste toeristenstops in Arab Street & Bugis pikte we onderweg gezellig nog mee…
En voor de lunch doken we (hoe kan het ook anders) nog eens een food court in, waar we elk iets vonden dat ons nog net niet in een voedselcoma bracht voor de vlucht.
Om 17u stonden we weer netjes in het hotel.
Fris en fruitig (letterlijk – airco en douches zijn goud waard) wachtten we op onze driver, die ons mooi op tijd naar de luchthaven bracht.
Daar liep alles op wieltjes: check-in, bagage drop, boardingpassen in de hand… wat kon er nog misgaan?
Wel… daar kwam moeder in actie.
Tijdens de tweede vlucht – Abu Dhabi naar Brussel – zaten we plots niet op de stoelen die we vooraf geboekt én betaald hadden.
PANIEK.
Ik (de moeder in kwestie) voelde de stress-flip opkomen.
Snel m’n mails doorspitten, app openen, boekingsbevestigingen nakijken…
Al mentaal klaar om verhaal te halen aan de check-in balie.
Tot ik – met een diepe zucht en lichte zelfhaat – moest toegeven:
Ik had het gewoon zelf verkloot.
De eerste vlucht klopte. De tweede? Verkeerd ingegeven. Door mezelf.
Insert innerlijke vloekmonoloog.
Na een paar zuchten, drie keer “ik ben zo boos op mezelf” en een korte mentale opkuisbeurt besloten we:
Het is wat het is.
Stoelen zijn stoelen, zolang het vliegtuig maar opstijgt én landt.
We kuierden nog wat door de luchthaven, kochten een laatste overpriced flesje water en gingen dan aan boord.
Gelukkig: op beide vluchten (7,5u en 7u) konden we wat slaap meepikken.
Of ja… iets wat op slaap leek. Half hoofd opgevouwen tegen het raampje, nek op standje yoga, maar hé – slaap is slaap.
En toen: touchdown op Belgische bodem.
Zaventem. 8u ’s morgens. Nationale feestdag.
Met wallen tot aan onze koffers, maar wél veilig geland.
✨ Bedankt om mee te reizen !
We genoten van stad, natuur, oerang-oetangs, bloemen, chaos, vuurwerk en kokoslatte.
Maar vooral: van tijd samen. Als gezin.
Zonder planning die vaststond in steen (of toch niet altijd),maar met veel ruimte voor lachen, ontdekken, verdwalen, en af en toe een klein moederlijk stressflipske.
Hopelijk konden jullie meegenieten van onze avonturen – met af en toe een grinnik of herkenbaar moment.
Wie weet: tot bij een volgende blogreis. 🌍✈️
We zijn al aan’t kijken of we der in augustus nog enkele dagen tussenuit kunnen en voorzien ook al een citytrip naar Athene in oktober 🫣
Voor nu: wij duiken in onze jetlag, knuffelen onze beestenboel (die we stiekem écht gemist hebben),
en starten de wasmachine.
Tot zover het tropische leven… 🏝️
