Langkawi zwaaide ons uit met een zonnetje en een laatste zuchtje strandlucht, maar helaas: vandaag stond het vertrek naar het stadsstaatje der regeltjes op de planning — Singapore. 🛫
Onze luchtvaartmaatschappij had duidelijk haar innerlijke tropische vogel omarmd, want het vliegtuig was knalgeel. Serieus, je kon het vanop de maan zien. Een soort gele kanarie die ons vrolijk piepend richting Singapore bracht. Aan boord werden we onverwacht getrakteerd op een snoepzakje, speciaal bedoeld voor de kinderen… maar blijkbaar zagen wij er nog zo fris en fruitig uit dat wij er ook eentje kregen. Complimenten voor de jeugdige uitstraling, al keek de rest van de passagiers lichtgroen van afgunst. Of misselijk van het vliegtuigontbijt — dat laten we in het midden.
De aankomst in Singapore verliep minder vlot. Bror en Zorian mochten niet binnen. Niet omdat ze crimineel uitzagen (hoewel de zonnebril van Zorian verdacht veel weg had van een undercover look), maar omdat hun “Arrival Card” blijkbaar in onleesbaar Klingon was ingevuld. Tijd voor de administratiepolonaise: alles opnieuw invullen met bibberende vingers en het zweet op het voorhoofd — welkom in Singapore, land van papier en precisie.
Eens we door de controle waren, werden we opgewacht door een mysterieuze oude man met een grijze Gandalf-baard. Geen idee of hij daar werkte of gewoon permanent op de luchthaven leeft, maar hij gaf ons vriendelijk de tip om de beroemde Jewel Vortex te bewonderen. En ja hoor, daar stond ze: de grootste indoorwaterval ter wereld, die elke bezoeker hypnotiseert tot het Instagrammomentje compleet is.
Bij aankomst in het York Hotel bleek de kamerverdeling alvast een klassevoorbeeld van jeugdig privilege. De kinderen kregen een koninklijke suite met zwembadzicht, terwijl de oudjes werden verbannen naar de zevende verdieping, met uitzicht op… een graafmachine. En een betonmolen. Luxe is relatief.
Maar geen tijd voor gemopper, want Singapore roept! En dat doet ze met glitter. Van Hermès tot Louis Vuitton, Cartier tot Prada, we paradeerden langs alle grote namen alsof we zelf op weg waren naar een haute couture catwalk. Langzaam maar zeker daalden we af naar de iets menselijkere prijsklasse (lees: “normale stervelingen met een bankkaart zonder zwarte achtergrond”).
Danthe, inmiddels officieel benoemd tot vervanger van blog-mama Tamara, vond het moment daar om zich volledig in het nieuw te steken. Met puppyogen en overtuigingskracht die zelfs een standbeeld zou doen zwichten, haalde hij moeder over om zijn modeambities te sponsoren.
Vader daarentegen… die zat te zuchten in een pasbankje. Uit pure wanhoop ontdekte hij twee extra shoppingmalls én vond hij een reusachtige foodcourt waar hij zijn innerlijke foodie even kon loslaten.
Na een stevig avondmaal — geen haute cuisine, maar veel smaak en weinig drama — sloten we de dag af met een avondwandeling.
De benen moesten nog even worden wakker geschud, want morgen staat er weer een stevige portie stadsavontuur op het programma. Singapore, hou je vast: wij zijn nog lang niet uitgewinkeld!
